• COLUMN | Voetballen als het met bakken uit de lucht komt

    4 okt 2019 Editor


  • De Rode Ridder

    De Rode Ridder houdt de samenleving tegen het licht en waagt een poging, zonder een oordeel te vellen de vinger op de zere plek te leggen. Dit gaat altijd samen met een gezonde dosis humor, want zonder humor is er geen leven.

    Voetballen als het met bakken uit de lucht komt

    Terwijl ik met een goed glas wijn achter mijn laptop kruip en ik naar buiten kijk waar het lijkt alsof de hemelpoort is open gezet, bekruipt mij maar één gedachte. Waar is die tijd gebleven aan de ‘overkant’ van de Horstlindelaan?

    Beste mensen, dit was de Gouden Eeuw[1] voor onze CVV. Terwijl de modder aan je enkels stond probeerde jij daadwerkelijk iets op te steken van de training. Beide velden stonden altijd vol met jeugdteams waar eenieder maar één droom had. Ooit op zaterdagmiddag 14:30 spelen voor het eerste [2]elftal van Achilles. Regen deerde ons niet, alles moest wijken voor het grote doel, spelen voor het eerste. Uiteindelijk werd ‘trainen in de regen’ zelfs een soort van cult. De kleding, (in die tijd was de meeste kleding van katoen) waaronder meestal een warme trui werd al snel een soort van jurk waarbij je zo maar tijdens een sprint kon blijven haken en je pardoes met je snuffert[3] in de modder belandde.

    Het gekke was ook, er was eensgezindheid. Weer of geen weer, wij gaan ALTIJD trainen. Afzeggen was ‘not done’, ten eerste omdat je zaterdag wissel zou staan, ten tweede omdat je geenszins er ook maar aan moest denken om plaats te nemen in het bankje van de inquisitie bij je teamgenoten. Niet trainen met als reden ‘het weer’? Dan was het beter je gezicht nooit meer te laten zien. Het mooie aan dit alles was, in geen velden of wegen viel er een wanklank[4] te bekennen, immers dit was de norm. ONZE norm.

    Hoe anders is de dag van nu. De zondvloed is al een tijdje aan de gang en lijkt maar niet te stoppen. Wachtlijsten in de zorg, te grote klassen in het onderwijs, te weinig docenten, stikstof? (hoe denken onze oosterburen hier eigenlijk over), duurzaamheid, ‘van het gas af’, vechtende scholieren op social media (gebeurde vroeger ook beste mensen, alleen zonder een klojo die het filmde en het vervolgend ook nog eens deelt… waar blijft die opvoeding?), complete generaties agrariërs worden –alsof het niets is -schaam je diep regering-  over de kling gejaagd en ga zo maar door.

    De norm van toen is geen norm meer. Mensen willen best in de regen staan en zeggen dan dat het teambelang boven alles gaat… maar nee. Eigen belang boven alles. ‘Doen alsof’, ‘Faken’ (is sowieso slecht), ‘Dubbel Spion’, geef het een naam en iedereen zal mij begrijpen. Waar is het groepsgevoel gebleven? Het gevoel dat je samen een team bent, samen vecht voor die kleine stip op de horizon? Als je het mensen op de man afvraagt zal iedereen wel een  stipje ergens op de horizon zien. Maar dan wel zijn -of haar eigen stip. Vraag het maar eens aan de mensen in de zorg, het onderwijs of de agrariërs: “Hoe denken jullie over de politiek?” Het antwoord zal in de buurt liggen van… “Ze[5] zeggen dat wij samen naar die stip op de horizon moeten, maar ondertussen denken zij aan zichzelf en is die stip zo goed als onbereikbaar voor ons.” Herkenbaar, beste lezers?

    ___________________________________________

    [1] De Gouden Eeuw, niets verkeerd met die term. ;-)

    [2] Ter info, er was toen nog geen dames 1.

    [3] Lees: Plat op je muil in de drek.

    [4] Wanklank is ook wel het gemekker van voetballers/voetbalsters. Mekkeraars zijn mensen die altijd een alibi verzinnen om onder iets uit te kunnen komen.

    [5] De mensen in Den Haag die pretenderen op te komen voor het volk.

    Nu hoor ik jullie lezers denken… “Wat kan ik hier nu aan doen? Hier heb ik toch geen invloed op?”

    Dat klopt. Dit ligt voor de meesten van ons ver buiten onze cirkel van invloed. Wat wij wel kunnen doen? Kijken binnen de cirkel waar wij WEL invloed op uit kunnen oefenen.

    En dat is onze CVV Achilles. (Natuurlijk gaat het gezin, familie, etc boven alles, maar ik wil graag Achilles even centraal zetten.)

    Laten wij samen een streep zetten onder het verleden en SAMEN een stip zetten op de horizon. Het 100 jarig jubileum zou een mooie eerste stip kunnen zijn. (Ik laat de sportnota even voor wat hij is, ik wil dit verhaal positief afsluiten en daarnaast is er nog veel ruis wat betreft die nota. Hier kom ik in een volgend schrijven op terug.)

    Hoe kunnen wij dit doen? Als team opereren, elkaars talenten[6] benutten, een doel voor ogen hebben maar vooral; een NORM neerzetten waarbij een ieder zich prettig voelt. Dit is Achilles, welkom bij de club, dit is onze norm, wat kunnen wij voor elkaar betekenen?!

    Wil je dit doen dan is kritisch denken van groot belang. Als er geen kritiek[7] is, dan is er ook geen norm. (Denk daar maar eens over na). Houd elkaar scherp (in vaktermen… De Zaag Scherp Houden), alleen zo houd je de norm in stand. Doe je dit niet, dan zal een norm vervagen en zal iedereen zijn of haar eigen interpretatie geven aan die norm.

    Dit kan niet de bedoeling zijn. Gebruik elkaars talent en zet de juiste poppetjes op de juiste plek. Blijf kritisch, verg het uiterste van een ander, houd de norm in stand en werk samen richting die stip op de horizon. Over 4,5 jaar 100 jaar!

    Vrienden, succes.

    __________________________________________________________________

    [6] Met andere woorden, doe geen dingen waar je de ballen verstand van hebt. ;-)

    [7] Kritiek wordt vaak als negatief ervaren, dit heeft o.a. te maken met de manier hoe de boodschapper het brengt, of de kritiek gegrond is (emoties uitschakelen bij zowel de boodschapper als de ontvanger) en of de ontvanger open staat voor het ontvangen van kritiek.