• Op deze dag werd Achilles 4 in 2018 kampioen: we blikken terug!

    19 mei 2020 Timo Oving
  • OP DEZE DAG | Het is vandaag 19 mei. Op deze dag kroonde Achilles 4 zich in 2018 tot kampioen. In deze rubriek blikken we nog eens terug op die dag, met spelers Daan Dokter en Marnix Elders.

    Wat weten jullie nog van dat seizoen?
    Daan: ''Het was een fantastisch seizoen! Het was wel zwaar kelderklasseniveau, maar we zijn toch ongeslagen kampioen geworden! De jaren ervoor hebben veel jongens heel dicht tegen het kampioenschap aangezeten, en nu was het dan eindelijk zover. In een klasse als deze heb je vaak dat 2 of 3 teams om het kampioenschap strijden, en waarbij je vele wedstrijden met 2 vingers in de neus wint. In de kampioenswedstrijd hebben we tegen de nummer 2 het kampioenschap veilig gesteld, door ruim te winnen.''

    Marnix: ''Het was een seizoen waarin we uiteindelijk met overmacht kampioen werden. We hadden 24 punten voorsprong op ATC en een doelsaldo van precies +100 (130 voor, 30 tegen).''

    Wat voor een selectie hadden jullie en wat was jullie rol daarin?
    Daan: ''De selectie was een mooie mix tussen voormalig eerste elftalspelers, selectiespelers, jonge jongens en jongens die al langere tijd recreatief voetballen. Achterin hielden we de pot meestal goed dicht, Richard heeft zelfs een keer de nul gehouden, erg knap natuurlijk. En de slag op het middenveld werd over het algemeen altijd door ons gewonnen. En voorin hadden we veel scorend vermogen. Dat jaar vond ik Joost Boers erg belangrijk. Hij hield de boel achterin goed dicht en had het vermogen om met een loepzuivere pass van achteruit de spitsen te bedienen met een assist.''

    Marnix: ''Ik ben een echte linkspoot en ik heb eigenlijk nooit "Elders” gestaan dan linksback en linkshalf. Omdat Luc Boerman ook goed uit de voeten kwam op die posities liep het een aantal wedstrijden zo dat we dan allebei één helft speelden. Vóór mij, op linkshalf, stond vaak Sander of Frank, de altijd hard werkende broers van Scholten. En naast en achter me stonden vaak Joost Boers, Bram Egberink en Derk de Jong en een ervaren en rustige topkeeper Richard van der Linden. Ik weet nog dat er al vrij vroeg in het seizoen het 'K-woord' viel en dat ik telkens erop wees dat we nog helemaal niks in handen hadden en dat we gewoon naar de eerst volgende wedstrijd moesten kijken in plaats van naar mei. Ze maakten er wel eens grappen over, maar ik was er niet gerust op. Ik was sinds de E3 (rond 1988/1989) geen kampioen meer geweest! Ik heb jarenlang in het vijfde gespeeld en dit was het seizoen waarin het vierde en het vijfde werden samengevoegd. Het werd een mooie mix, aangevuld met spelers die kort daarvoor in het eerste hadden gespeeld. De selectie was daarom goed gebalanceerd. De ervaring en de klasse van de oud-eerste spelers, zoals bijvoorbeeld doelpuntenmachine Daan Dokter (zie doelsaldo), het inzicht en voetbalkwaliteiten van Bram Egberink waren voor het team overduidelijk van groot belang. Maar uiteindelijk is het een teamprestatie en je zou de familie Boers (Rob, Ron, Joost), Scholten en de rest van het team te kort doen om alleen die namen te noemen. We hebben voor elkaar geknokt, elke wedstrijd en de sfeer in het team was erg goed. Michel Haan heeft daar als speler/leider ook een belangrijke rol in gehad.''

    Hoe hebben jullie naar die beslissende wedstrijd toegeleefd? Op het zelfde moment degradeerde het eerste elftal... Hoe vonden jullie dat?
    Daan: ''Wij waren voornamelijk bezig met onze kampioenswedstrijd. Als ik me niet vergis zat de degradatie van het eerste er al weken aan te komen, wel lullig dat dit dan precies samenvalt met onze kampioenswedstrijd natuurlijk. Door ons werd er dus enorm naar dit moment toegeleefd; er was knal- en siervuurwerk geregeld, een springkussen voor de kinderen, kampioenshirtjes gedrukt, catering geregeld, festiviteiten in de stad, er werd een ware kampioensschaal uitgereikt, en niet te vergeten een speciale medaille voor held Lucje Boerman!''

    Marnix: ''Dat het eerste degradeerde, heb ik eerlijk gezegd niet veel van meegekregen en ik was daar ook niet mee bezig. Het gekke is dat de competitie eigenlijk wel gespeeld was. Maar we wilden graag thuis kampioen worden en voor die dag hadden we geld bij elkaar gelegd voor een springkussen voor de kinderen. We waren sowieso niet gewend dat er mensen kwamen kijken, laat staan een groep kinderen. Tsja, dan komt er opeens toch een soort druk: “Het moet nog wel even gebeuren nu!” Ik weet nog goed die spanning bij de meesten van ons. Het was mooi dat de jongens die voor hetere vuren hadden gestaan even het woord namen en zeiden dat we ook moesten gaan genieten van deze dag.''

    Er zijn videobeelden gemaakt en ook heel veel foto's. Hoe vonden jullie het dat er foto's werden gemaakt van jullie met jullie kinderen?
    Marnix: ''Ja, dat zijn mooie aandenkens. Diegenen met kinderen vonden het wel speciaal als de kids erbij zouden zijn, vandaar ook het springkussen. Ik heb wel vaker zoveel vaders in een elftal meegemaakt, in het vijfde, maar daar zijn we helaas nooit kampioen mee geworden.''

    Daan: ''Tuurlijk, erg leuk om zo’n moment met de kids te beleven! De jongste van mij is sinds die dag als de dood voor knalvuurwerk, dus indruk heeft die dag zeker gemaakt, haha. Ik denk overigens zeer uniek en erg mooi dat vedette Rob samen met zijn zoons Ron en Joost kampioen is geworden!''



    En toen kwam nog de derde helft... Hoe was die?
    Daan: ''Zoals het hoort, veel drank en gezelligheid. Op de club hebben we een catering laten invliegen, en vervolgens zijn we met het team naar Fellini in de binnenstad van Enschede geweest waar we tot in de vroege uurtjes hebben doorgehaald.''

    Marnix: ''Ja, die was echt helemaal super! Het begon met een buffet in de kantine met daarbij natuurlijk van die groene koude rakkers. Daarna even opfrissen thuis en toen naar Fellini waar ik vanuit huis (toen nog Hengelo) naartoe ben gefietst. Het was erg gezellig die avond natuurlijk. Zo gezellig dat dat terug fietsen nog een beste onderneming bleek te zijn en dat Christiaan Mol de dag erna voor de hele kerk z’n excuses heeft gegeven voor z’n ‘wat mindere stem’.''

    Waren jullie al eerder kampioen geworden? En verwacht je dat ooit nog te worden?
    Marnix: ''Ik was sinds de E3, onder leiding van Arjen Kelderman en Gert Klijnstra, geen kampioen meer geweest. In het vijfde, de jaren voor het vierde, speelde ik in hetzelfde team als mijn broer Niek. In die tijd hadden we het verdiend om kampioen te worden. We werden 2 meerdere of 3 seizoenen achter elkaar Herbstmeister en toch wisten we het telkens in de tweede seizoenshelft niet af te maken. Dat was echt frustrerend. Dat we met het vierde kampioen werden voelde voor mij persoonlijk als een beloning voor al die jaren dat het niet lukte, maar ook voor al die keren dat ik aan de overkant van de Horstlindelaan, met versleten voetballen, trainde in de blubber. Dat ik speelde op achterafveldjes ergens in de regio waar zelfs geen koeien in rond wilden lopen en daarna moesten omkleden in kleedkamer 78 samen met twee andere teams terwijl de douches ijskoud waren. Het seizoen 2017/2018 was ook kort na het plotselinge overlijden van mijn vader, die ook jaren lang voor Achilles heeft gespeeld. Het was mooi om weer met positieve dingen bezig te zijn en dat er ook weer tijd was voor feest. Of het vierde ooit nog kampioen gaat worden? Vast wel! Ik had stille hoop op dit jaar en wilde komen kijken naar de belangrijkste wedstrijd tegen de nummer 2, maar op dat moment kwam de competitie stil te liggen door corona. Sinds een jaar woon ik in het mooie Zwolle (Stadshagen) op steenworp afstand van CSV’28 waar mijn zoons Alexander (8) en Daan (5) voetballen. Voor de duidelijkheid: Daan is niet vernoemd naar de doelpuntenmachine van Achilles. Ik train het team van Alexander en blijf in conditie met hardlopen, wielrennen en squashen. Het kriebelt soms wel om weer zelf te gaan voetballen, dus misschien zit ik over een tijdje bij een vrijdagavond-team van CSV.''

    Daan: ''Ik ben meerdere keren gepromoveerd met het eerste elftal, maar helaas geen kampioenschap, dus dat werd een keer tijd! Dit jaar lagen we met het vierde wederom op kamioenskoers, de topper tegen de nummer 1 (wij stonden 2e) stond zaterdags op het programma, echter werd zoals bekend het voetbal er helaas uitgegooid door de KNVB. Bij winst zouden we vervolgens alles in eigen hand hebben, maar het vervolg zullen we dus nooit meer te weten komen. Voorlopig blijf ik lekker ballen in het vierde elftal en wellicht sluit ik op termijn een keer aan bij de talenten van 35+. Komend jaar gaan met het vierde weer voor het kampioenschap!''

    Wil jij nog één keer nagenieten met de beelden uit de kampioenswedstrijd? Bekijk dan de video hieronder, die speciaal voor dit historische kampioenschap is gemaakt: